Ömer Özbağcı

Kibir,insanın kendi değerini ve abartarak, başkalarını küçümsemesine yol açan tehlikeli bir tuzaktır.Toplumumuzda başarı ve statüye verilen aşırı önem,bu durumu beslerken,hem kişisel ilişkileri zedeler hem de bireyin kendi gelişimini engeller. Kibirli bir birey,genellikle sürekli olarak kendi başarılarından bahseder ve başkalarını önemsemez.Bu durum,arkadaşları arasında dengesizliğe yol açar.Mesela onun buluşmasında sohbeti kendi çevresinde dönüyor ve arkadaşlarının paylaşımlarını küçümseyen bir kişi düşünün.Zaman zaman bu tutum arkadaşlarında rahatsızlık yaratır ve o kişi sosyal olarak varlığını sürdürürken dışlanmaya başlar. Kibir, öyle bir duygudur ki insanın bütün davranışlarına etki eder.İnsanı tercihlerinde bencil,ilişkilerinde kıskanç,beğenilmeye aşırı istekli,eleştiriye tamamıyla kapalı,menfaatçi ve cimri yapar. İyilik yapma düşüncesini öldürür, merhamet ve sevgi duygularını yok eder.Kişi,her şeyin kendi kontrolünde olmasını ister. Kibirli bir kimse sürekli farklılık peşinde koşar.Bu etrafına karşı küçümseyici bir tavır takınmasına neden olur.Rakip olarak gördüklerini küçük görür ve gösterir.Hep beklenti içindedir.Beklentileri gerçekleşmediğinde de çok kırıcı olur. Kendini sayıp,saygı göstermede kusur edenlere karşı tahammülsüzdür.En büyük arzusu takdir edilmek,beğenilmek ve övülmektir.Bu gerçekleşmediği takdirde çevresini suçlayarak onlarla hesaplaşmaya girer.Onları kıymet bilmez ve nankör olarak görür. İnsan hayatta ne kadar zorluklar yaşarsa yaşasın,hayat her şeye rağmen yaşamaya değer ve bir o kadar da güzeldir.Hayata hep olumlu tarafından bakmak,zorluklara göğüs germek,umutsuzluklar denizini umuda, umudu da huzura çevirmek gerek. Her şey o kadar da kötü değil diyebilmek ve bu düşünce ile yaşayabilmek olabildiğince kimseyi kırmadan,üzmeden; egoya,kibre kapılmadan gelecekteki güzel günlerin hatırına,tüm kötülükleri ve kötüleri yok saymalıdır.İnsan yaşadığını hissetmeli,bakıp gökyüzüne masmavi bulutları,gökyüzünün bembeyaz gerdanlığını görebilmeli. Kibirin ana tehlikesi,insanların yargılarını çeşitli şekillerde bulanıklaştırmasıdır.Bu da kişinin kötü kararlar vermesine neden olacaktır.Benzer şekilde kibir,insanların sezgilerinin geçerliliğine ve güvenilirliğine olduğundan fazla güvenmelerine de neden olur.Bu da onları uygun bir biçimde akıl yürütmekden yoksun kılar.Sonucunda da gereksiz riskler almalarına yol açar. Politikacıların,iş dünyasının liderlerinin ve iktidardaki diğer kişilerin davranışlarının, artan güç ve etkinin tadını çıkardıkça daha da kötüye gittiği bir durum olarak tanımlanır. Bu hayatta hatalıysak kabul etmeliyiz. Hepimiz insanız hata yapmamız oldukça normal,sonuçta mükemmel insan yoktur. Haksız yere inatçı olmak bizim lehimize değil aleyhimize olmaktan başa bir sonuç vermez. İnsanın en büyük zaferi,kendi nefsine karşı kazandığı zaferdir demiş Platon. Yazımın sonunu Tolstoy'un şu sözü ile noktalamak istiyorum.Kibir ve inat bir kişinin önce kendini mükemmel görmesini sağlar,sonra da sonunu getirir.